En son bir günlüğün sayfalarına yazdığımda ortaokula gidiyordum ve yedinci sınıflardan bir çocuğa platonik olarak aşıktım. ‘Âdem’ di adı. Varlığımdan haberi olmayan birine karşı hissedilen duyguları – bir de okunmasın diye şifreleyerek- yazdığım satırlar… Bugün artık şifrelemeyi bırak, büyük puntolarla…

Bu sabah şömine yanında uyandım. Uyandığımda dışarıda bir ses vardı, kar sesi. Evet, dışarıda kar yağıyordu. Hemen sahibimin yanına gittim. Her gün yaptığım gibi bir “miyavvv” sesiyle acıktığımı söyledim ama sahibim beni anlamadı. Hatta bana ayağıyla tepip “Git başımdan,” dedi …