Halley Dergisi

Çocukluğumun sesi yankılanıyor şimdi kıyılarımdaUnuttum sandığım o rüyanın bulutlarını,Perde perde önüme sererken sen;Bir çiçektir açıyorumBir yağmurdur yağıyorum…Deniz oluyorsun eritiyorsun ruhumun taşlarını,Yosun oluyorsun sarıyorsun her bir yanımı,Artık sıcacığım…‘Seviyorum’ demek ne zamandır…

Birkaç saat önce annemi kaybettim, son hatırladığım lastiğin asfaltta çıkardığı çığlığa benzeyen korkunç ses! Şimdi kopkoyu bir karanlıkta yürüyorum yalnız başıma, seri adımlarla arkama bile bakmadan… Nereye gideceğimi de bilmiyorum…

“Topçam caddesinin ihlas sokağında bulunan mülk sahibi, beş katlı binasının dış cephesini haki rengine boyayınca hoş olmayan tepkiler almış, bu renkte ısrar edince bir takim yerlere şikâyetler edilmişti. Yirmi dört yıl sonra…

Sinirlenmeyi sevmiyorum ben. Ses ayarlarımla oynamam, zaten doğuştan kısıktır biraz. Ezik falan yakıştırmalar da oluyor çoğunlukla. Sanmayın ki aldırırım. Yok umurumda değil güçsüzlükle karıştırılmam. Sakin, güler yüzlü ve olabildiğince dingin…

“Hepimizin rahatını kaçıran günler olmuştur. Güneşi eskitip bir an önce ay ile buluşmak istediğimiz, bir dokunuş unutup ansızın kendimizi içinde bulduğumuz göğsümüzü daraltan, hiç bitmeyecekmiş gibi günler…” Diyor Mert Efe…