Halley Dergisi

Aşk filmlerinin unutulmaz yönetmeni, muhteşem bir şiir ismi olurdu. Belki roman ya da şarkı ismi ama yapılmıştı. İçinde girip kaybolacağın bir dünyası vardı bu tamlamanın Yeşilçam’ın göz ardında kalan filmlerinden…

Gül sen, ölüm bile söndüremesin kahkahalarını Bu alem yankısı olmayan boş çığlıklardan ibaret. Ulaşamadığın yollar bitirmesin hevesini, Bırak anlasınlar ayak izlerinden senin sen olduğunu. Jilet kesikleri, sessizlikte kuşandığın hançer. Kuytularına…

Birkaç saat önce annemi kaybettim, son hatırladığım lastiğin asfaltta çıkardığı çığlığa benzeyen korkunç ses! Şimdi kopkoyu bir karanlıkta yürüyorum yalnız başıma, seri adımlarla arkama bile bakmadan… Nereye gideceğimi de bilmiyorum…

İşte! Biri beni bulsun diye çığlık atan ağaçlar. İşte bile isteye büyüyen ağaçlar ! Yeryüzü o eski yerin yüzü müdür ? Ya kaç deprem daha gerekir gönlümün dünki aklından yoksun…

Hatırına düşmedikçe var olamayan bir hayal,Terketmiyor, öyle ki yerini beğenmiş.Unutur gibi öpüp alnına koyduğu yerdenGülebilir mi demişti insan ?Bazı şiirler de bitiyor başlamadan,Söze dökülmedikçe anlaşılmayan içimin sancıdığını,Söyleyemiyor, öyle ki kendini…