“Kimsenin bilmediği bir şehirde, insanların yaşamaktan bıktığı, kadınların erkeklere isyan bayraklarını çektiği bir dönemde kendi halinde sessiz, sakin, güzel mi güzel genç bir kadın yaşarmış. Bu kadın, aslında bu çocuk daha on üçünü sürmeden memeleri baş verir vermez kocaya …

Bir gün gelir de unuturmuş insan, en sevdiği hatıraları bile.. Ümit Yaşar Oğuzcan   O gün hayatımın en beklenmedik, en hüzünlü, en yıkıcı anlarına şahit oldun. İstemedin evet, ama sebebi sendin. Keşke o tarihi ve sonrasında yaşananları unutup, kafamın içini …

Katta koşturan, sağa sola savrulan çocukların arasında bir o adımlarını kontrol ederek yürür, yanındaki arkadaşını da kendisi gibi yürümesi için tembihlerdi. Hep bir şeyleri sayıyor gibiydi içinden, yeni öğrendiği bir bilgiyi ezber ediyor diye düşünürdüm. Çocuktur nihayetinde, dersten başka ne …

“Ali abi taze çay getirdim.” Teşekkür ederim Tahir. Kahvecinin çırağı bu, çayı tezgâha bırakırken “Sen de ister misin teyze?” demez mi? Koskoca valinin karısına. Münasebetsiz. Ali de Gülsüm Hanımın saçlarını bigudilerle sarmış file ile bağlıyordu. Kaç kere tekrarladı Ali abisi  …

Dipsiz karanlık deniz, çalkalanıp durdu bir sağa bir sola vurdu tokatını, her vuruşunda çarpan soğuk sular, keskin cam gibi canlarını acıtırken çarptığı yerleri yakıp kavurdu. Çocuklar, genç toy delikanlılar, kadınlar, adamlar… Evini barkını ardında bırakıp bilinmezin yolcusu olmuş bedenler, botun …