nasıl doyulmazdı ayaklanma günlerinde aşk .     teslim olmak alçakça bir işti gecelere .          ne içten söylediler o eskimeyen şarkıları .               ve mümkün sınırlarda dolaştı hayalleri tarih yazmasa da mahrem sevdalarını .     sokaklar savaş yorgunu ve .           budala dostları mitralyöz gibi…

üç gün hasta yatmışım kendimi bilmeden .       üç gün daha eskidim güneşi görmeden her şey yerli yerindeydi sevindim kalktım çay koydum fakat tüm varlıklarıyla mavi göğün ağırlığı altında kalan .       tanrıdan fakirler .            küçük saadetlerinden ebedi acılarına .                 yine yorgun …

bulutsuz bir sonbahar sabahı bekleyen kimselerin olmadığı yerlere kavgalar ve kargaşalardan sıyrılıp tasasız ve telaşsız bir rüzgar esintisi ardından çıkıp gideceğim ceplerime sığdıramadığım düşleri ve bekleyişleri bırakarak kilitli bir küçük çekmecede kendi içinde tutarlı gece yarısı ucuz serserilikleri arasında yalnızlığı …

geleceği olmayan günlerdi taşınmaz ağır bir yüktü yaşamak sağır bir çağ gibi geçip gitti ömrümüz şarabi yenilgiler sindi fazladan üzerimize şimdilerde bulanık bir görüntü kalanlar geride birbirine ulaşamayan varlıklarımız da silinip gidiyor kalabalık içinde ama gönülsüz sevdaları sakladık ne mutlu…