ABİ ORAYI TUTMA – Fatma Zehra Kablan (10 YAŞ)

Zehra bir hafta önce on bir yaşına girmişti ama daha ailesinden bir şey istememişti. Hediye
için bir hafta zaman istemişti.

Bu bir hafta sonra annesi Zehra’ya “Kızım doğum günün üzerinden bir hafta geçti. Artık bir fikre karar verdin mi? ” diye sordu.

Zehra “Evet! Aslında aklımda bir şeyler var. Anne, hatırlıyor musun? Küçükken evdeki bütün şekerleri toplayıp
masanın altına girip resmen kendime şeker dükkanı yapmıştım?”

“Evet, hatırlıyorum!” dedi gülümser bir şekilde.

Zehra “Hah, benim de istediğim şey bu,” dedi. Annesi anlamamış şeklinde bir yüz ifadesi verdi. Zehra “Yani evet bu biraz imkansız ama ben sizden şu karşı bakkal var ya, ora boşalmış. Oraya çalışmaya bir abi gelecekmiş. Ben o abinin gelmemesini, oraya proje hazırlayıp arkadaşlarımla beraber orayı şeker dükkanı yapmak istiyorum. Hem arkadaşlarımla bana çok güzel bir anı olur, hem de sokaktaki her çocuğa şeker vermiş oluruz. Hem o abi kabul ederse oraya o sahip çıkıp, her gün dükkanı açabilir! “dedi. Annesinin gözleri doldu ve babasıyla da konuşup bu fikri
gerçekleştirebileceklerini söylediler.

Zehra iki üç gün sıkıca çalışıp sınıfında projesini çok güzel bir şekilde gerçekleştirdi.
Arkadaşları ve öğretmeni çok beğendi. Sıra asıl konuya gelmişti. Zehra dükkan planını
arkadaşlarına söyledi. Arkadaşları bayıldı ve bu fikre öğretmeni de katılma istediğini
söyleyince seve seve kabul ettiler ve okul çıkışı dükkanın yolunu tuttular.

Sınıf arkadaşlarıyla o kadar güzel tasarlamışlardı ki hayran kaldılar. Sokaktaki çocuklar da
hemen oraya toplandı tabii. Zehra, abiye de sormuştu o da hemen kabul etti. Bu deneyim
onlara hem bir anı oldu, hem de bir eser kaldı.